Επειδή κουραστήκαμε με τις άλλες ασχολίες μας και το μυαλό μας θέλει λίγο να αλλάξει σκέψεις και επειδή το Πάσχα αργεί ακόμη, νομίζουμε ότι θα έχουμε καιρό να παρουσιάσουμε και να αναπτύξουμε μία μικρή και χαριτωμένη ιδέα για την επίλυση ενός φαινομενικά ασήμαντου προβλήματος που έχει σχέση με το ψήσιμο του Πασχαλινού αρνιού. Πριν σας θέσουμε το πρόβλημα θα κάνουμε μία μικρή ιστορική αναδρομή.

Παρότι στην Μακεδονία δεν συνηθίζεται τόσο πολύ, στην Κεντρική και Νότια Ελλάδα είναι ευρέως γνωστή η χρήση της σούβλας για το ψήσιμο του Πασχαλινού αρνιού. Η τεχνική άρχισε να χρησιμοπιείται από την εποχή της Τουρκοκρατίας με σούβλα από ξύλο στηριγμένη σε δύο ξύλινα παλούκια με διχάλα στην κορυφή, σε σχήμα Υ. Για την διατήρηση της θράκας ανοίγονταν μία λακκούβα στο έδαφος με μήκος ίδιο περίπου με αυτό της σούβλας και πλάτος δύο έως τρείς φορές μεγαλύτερο από αυτό του αρνιού. Το γύρισμα της σούβλας γινόταν φυσικά με το χέρι.

Αν και ακόμη και σήμερα πολλοί “μάστορες” του είδους συνηθίζουν για λόγους κόστους και ταχύτητας να σκάβουν λάκκο για την θράκα, εντούτις, το ξύλο για τα στηρίγματα και τις σούβλες έχει αντικατασταθεί από ανοξείδωτο ατσάλι και το γύρισμα γίνεται με έναν μικρό ηλεκτροκινητήρα από μηχανισμό υαλοκαθαριστήρων αυτοκινήτου. Για λόγους εύκολης αλλαγής θέσης της θράκας όταν ο καιρός το επιβάλει, χρησιμοποιείται πλέον ευρέως η κατασκευή ψησταριάς φτιαγμένης από ένα μεταλλικό βαρέλι κομμένο στα δύο κατά το μήκος του, όπου τα δύο κομμένα μισά τμήματα κολλούνται μεταξύ τους κατά πλάτος έτσι ώστε να δημιουργείται μία μεγάλη ημικυλινδρική λεκάνη που πατάει πάνω σε μεταλλικά στηρίγματα. Φυσικά υπάρχουν και ψησταριές κατασκευασμένες από την αρχή σε σχήμα ορθογώνιου παραλληλεπίπεδου. Με τον τρόπο αυτό μπορούμε εύκολα να μεταφέρουμε αυτή την ψησταριά-λεκάνη όπου θέλουμε όταν ο καιρός μας τα χαλάει ή ο ήλιος μας ζορίζει περισσότερο.

Το πρόβλημα όμως που αναφέραμε και η μικρή λύση του, δεν αφορά στην κατασκευή της λεκάνης για την θράκα, αλλά στο είδος των στηριγμάτων που τοποθετούνται στα δύο άκρα της για να στηρίζουν την περιστρεφόμενη σούβλα. Τα δύο κατακόρυφα αυτά στηρίγματα, έχουν συνήθως δύο ή τρείς θέσεις συγκράτησης της σούβλας, μία ψηλά προς την κορυφή, μία στο μέσο και μία χαμηλά κοντά στην φωτιά. Αφού λοιπόν ξεκινήσουμε το ψήσιμο βάζοντας τη σούβλα στο ψηλότερο σημείο, μακριά από την φωτιά, θα έρθει η στιγμή που θα πρέπει να την κατεβάσουμε πιό χαμηλά όσο προχωράει ο χρόνος του ψησίματος.

Εδώ ακριβώς είναι το μικρό μας πρόβλημα. Το κατέβασμα πρέπει να γίνει από δύο άτομα ταυτόχρονα ενώ η σούβλα θα πρέπει να σταματήσει να περιστρέφεται για λίγο πράγμα που δημιουργεί ασυνέχεια στο ομαλό ψήσιμο.

Με την διάταξη των στηριγμάτων που θα δοκιμάσουμε θα επιτρέπεται να γίνεται το ανέβασμα ή κατέβασμα της σούβλας χειροκίνητα, μόνο από ένα άτομο και χωρίς αυτή να σταματήσει να περιστρέφεται. Ας το δοκιμάσουμε. Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι έναν μηχανουργό με όρεξη για παιχνίδι!